Werk

Wat wilde ik vroeger worden versus nu

Het is bijna zeldzaam dat iemand het beroep kiest, wat hij of zij vroeger wilde worden. De man kiest voor brandweerman of politie en de vrouw kiest voor prinses of moeder. Althans, dat zie je vaak voorbij komen in de welbekende vriendenboekjes. Ik had vroeger ook een beroep wat ik absoluut wilde worden tot dat ‘iets’ mijn grootste angst werd.. 

10 jaar oud.
Als mensen mij vroegen wat ik later wilde worden, hoefde ik geen moment te twijfelen. Ik ben gek op dieren dus je raad het al, mijn droom beroep was dierenarts. Thuis was ik altijd al bezig met de honden en de katten. Van aankleden met poppenkleertjes tot verbinden, niks was te gek. Voor mijn verjaardagen kreeg ik de hele verzameling Animal Hospital, zodat ik een beetje kon wennen door middel van dierenarts-speelgoed ;-). Doordat ik het altijd maar over de dierenarts had, had mijn moeder een dag geregeld dat ik mee mocht kijken bij een dierenarts praktijk bij ons in de stad. Helemaal spannend natuurlijk, want ik denk dat ik toen een jaar of 10 oud was -ieniemienie dus- . Na mijn dag ‘snuffelstage’ wist ik het zeker, ik word dierenarts!

12 jaar oud.
Mijn keuze duurde alleen niet heel lang. Met de familie gingen we kijken voor een pony bij mensen thuis. Als dapper meisje van 12 jaar oud, stapte ik de stal in om de pony te bekijken. Er kwam een bange haan me tegemoet, die enorm aan het fladderen was. Echt, dit beeld staat me nog op mijn netvlies. Ik schrok me ka-pot. Daar is mijn angst voor kippen, duiven en andere vogels ontstaan. Ik moet niks hebben van die fladderende beesten. Maar als je  dierenarts wilt worden, krijg je natuurlijk zo-veel beesten te zien waaronder ook die fladderende beesten. Dit leek mij helemaal niks. Dus sinds die beruchte dag, is mijn is mijn keuze voor dierenarts weggestreept.

Maar wat werd het dan? Een paar jaar heb ik me gestort op de paardenwereld en dit wilde ik later ook blijven doen. Een eigen stal beginnen en 24/7 te paard. Betere baan kon je niet krijgen toch? Mijn ouders waren geen voorstanders van deze keuze. Wat als je van het paard valt en je iets breekt? Daarna nooit weer te paard kunt? En je geen ander diploma op zak hebt..

15 jaar oud.
Dus viel die keuze ook weg. Het 3e leerjaar van de middelbare school kwam er aan en nog had ik geen keuze gemaakt in welke richting ik op wilde. Lastig die keuze’s en voor vrouwen helemaal -wispelturig?-. Op een gegeven moment kwam ik in de molen van het ziekenhuis, werd vaak opgenomen en zag veel verpleegsters voorbij komen. Toen mijn ouders voor de zoveelste keer aan mijn bed zaten, wist ik opeens wat ik wilde worden. Verpleegster moest het worden. Ik had -en heb- zoveel respect voor deze mensen. Ze zijn ontzettend lief en willen alles voor je oplossen. Zelfs als je het hele bed weer hebt ondergekotst, staan zij voor je paraat. Dit is wat ik ook wilde, mensen helpen en verzorgen.

Iedereen die mij volgt weet ondertussen hoe dit verpleegkundige verhaal is afgelopen en dat ik voor de keuze doktersassistente ben gegaan. Dit doe ik nog iedere dag met veel plezier en ben nog iedere dag blij dat ik deze keuze gemaakt heb. Opzich is er niet veel verschil in de keuze voor mijn beroep vergeleken met vroeger, alleen verleen je nu zorg aan mensen inplaats van dieren.

Hoe zit dat met jou, voer jij nu het beroep uit wat je vroeger wilde worden?

Bedankt voor het lezen!

X’
Esmee

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply