Werk

Triagist

Triachist, triasjist, telefonist, receptionist? Wat houdt het nou eigenlijk in? “Toch gewoon de telefoon opnemen en de mensen een afspraak geven? Dat kan ik ook nog wel”. Dit is iets wat wij als triagisten vaak horen over ons werk. Je wordt gezien als een telefoniste die afspraken inplant voor de huisarts. Maar, hoe zit het nu echt?

Ik heb bést wel een spannend beroep, al lijkt dat soms niet zo. Ik werk als triagist bij Dokterswacht Friesland. De organisatie voor spoedeisende huisartsenzorg tijdens avond, nacht, weekend en feestdagen. Hier moet je goed kunnen inschatten wat voor zorg mensen nodig hebben als de eigen huisarts er niet is. Je komt verschillende onderwerpen tegen. De één stoot zijn teen en heeft zorg nodig, de ander heeft een hartinfarct en heeft hulp nodig.

Waarom heet ons beroep eigenlijk ‘triagist’? Met behulp van een map, ‘de triagewijzer’, kunnen wij vragen stellen over de klacht om de spoed goed te kunnen inschatten, dit heet ’triage’. Vandaar de naam ‘triagist’. Je merkt dat het vaak druk is in de weekenden, omdat de eigen huisarts dan niet aanwezig is en je voor heel Friesland werkt. Lange wachtrijen aan de telefoon komen helaas voor, waar mensen – heel begrijpelijk – niet blij van worden. Natuurlijk doen wij als triagisten enorm ons best om iedereen even goed te helpen en willen wij iedereen de beste zorg bieden, daarom stellen wij diverse vragen die bij de klachten passen. Maar het kan ook voorkomen dat we totaal andere vragen stellen, omdat we niet een voldoende duidelijk beeld krijgen van de klachten. Daarom willen we ook graag de mensen zelf aan de lijn hebben, dit komt omdat omstanders vaak een ander beeld zien dan dat de mensen zelf voelen. Dus wij moeten het echt met woorden doen omdat we de patiënt niet kunnen zien. En dat is soms best lastig, omdat de één weleens wat overdrijft en de ander zich juist heel sterk houdt.

Een triagist denkt niet in diagnoses. Belt er bijvoorbeeld iemand met buikpijn rechtsonder in de buik? Dan vermoeden mensen soms zelf al een blindedarmontsteking. Wij staan hier blanco in, het kan immers ook totaal iets anders zijn. De huisarts bepaalt daarna pas de diagnose. Wat wij doen als triagisten, is dat we de urgentie bepalen hoe snel iemand geholpen moet worden. Het is namelijk niet zo: wie het eerst komt, wie het eerst aan de beurt is. Aan de hand van de vragen die wij stellen, kunnen we de klachten indelen in urgenties. De urgenties zijn: U1 – levensbedreigend, deze hulpvraag wordt meestal overgenomen door de ambulance, U2 – spoed (binnen een uur beoordeeld), U3 – dringend (binnen 4 uur beoordeeld), U4 – niet dringend (binnen 24 uur beoordeeld), U5 – zelfstandig advies. Gezien het verhaal dat de persoon vertelt, maken wij een keuze wat de beste zorg in eerste instantie is. Het gebeurt weleens dat er mensen bellen voor een afspraak omdat dat niet is gelukt met de eigen huisarts en ze toch deze week nog graag gezien willen worden. Maar de huisartsenpost is echt bedoeld voor spoedgevallen tijdens avond, nacht, weekend en feestdagen die niet tot de eigen huisarts kunnen wachten. Wij zijn als triagisten speciaal opgeleid voor dit beroep. Veel trainingen, scholingen en toetsen moeten we afleggen, waardoor wij nu ook een extra diploma op zak hebben. Situaties moet je goed kunnen inschatten, zeker omdat niet alle mensen die bellen direct hun echte klacht vertellen. Soms moet je veel vragen stellen om erachter te komen wat er daadwerkelijk aan de hand is. Zo kan het namelijk gebeuren dat als je alleen last lijkt te hebben van een arm, je ondertussen een hartinfarct doormaakt. Of dat je belt voor hevige hoofdpijn en dat daarna toch naar voren komt dat er sprake is van een SAB (bloeding rondom de hersenen tussen de hersenvliezen). Het is dus best een lastig, ‘levensecht’ beroep, want je raakt echt het leven, maar soms ook de dood van mensen.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply