Het leed dat nierstuwing heet

Het leed dat nierstuwing heet

Dit zijn jullie als vaste volgers niet gewend, een artikel online op de woensdag. Ik zal even uitleggen waarom dit zo is. De komende tijd komt er even helemaal geen plog online op de site. Afgelopen weekend heb ik doorgebracht in het ziekenhuis omdat ik enorme pijn in mijn rug/buik had. De komende tijd moet ik extra rustig aan doen en daarom laat ik de plog maar even vervallen. Geloof niet dat jullie op foto’s zitten te wachten van mijn voeten, omdat ik alleen maar gestrekt lig op de bank of op bed.

Maar goed, we gaan even terug naar vorige week. Op de zondag kreeg ik enorme pijn in mijn rug, zo heftig dat ik amper kon liggen, zitten of staan. Danny trok gelijk aan de bel bij de verloskundige omdat wij aardig schrokken en redelijk bang waren dat er iets met het kindje zou zijn. – die angst gaat helaas nooit weg – De verloskundige gaf aan dat ik me geen zorgen hoefde te maken en dat ik pijnstilling mocht nemen met een warme kruik tegen de pijnlijke plek aan. De volgende dag mochten wij langskomen voor controle, meer even voor ons eigen gevoel. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb een prima nacht gedraaid en de dag erna was de pijn iets afgezakt maar nog wel aanwezig.

De verloskundige heeft alles gecheckt en kon niks ‘ernstigs’ vinden. Het enige wat het zou kunnen zijn was ischias, een zenuw wat tijdelijk bekneld zit door je zwangerschap. De pijn zou verminderd kunnen worden met een bezoek aan de fysiotherapeut en rust nemen. Dus dit advies volgden wij op en maakten een afspraak bij de fysiotherapeut.

Tot op een gegeven moment ik de woensdag op sta, met enorme pijn in mijn rug wat uitstraalt naar mijn rechter zijde van de buik. Pijnstilling erin en op naar het werk. Ik hoefde gelukkig maar een half dagje, dus ik sprak met mezelf af dat ik de rest van de dag wel door kon brengen op de bank. In de avond word de pijn alleen maar heftiger en tijdens het uitlaten van Liv, zakte ik bijna door mijn benen heen van de pijn. Dit is toch geen goed teken dacht ik en besloot bij de dokterswacht aan de bel te trekken. Ik kon gelukkig mooi snel terecht en daar werd er gedacht aan een blindedarmontsteking – again – en werd ik doorgestuurd naar de SEH.

Daar hebben ze verschillende testjes gedaan en hebben mij met een antibiotica kuur uiteindelijk weer naar huis gestuurd omdat ze dachten aan een blaasontsteking – zeker weten deden ze niet – en mocht ik me de volgende dag weer melden voor een herbeoordeling – misschien dat de waarden dan anders zouden zijn van het bloed -. De volgende ochtend werden er gelukkig iets meer testen gedaan zoals een echo en daarbij kwamen ze erachter dat mijn rechter nier de boosdoener is van deze pijn. Deze is namelijk 2x zo groot dan dat hij normaal hoort te zijn.

Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw, dit is een kwaal wat vaak voorkomt bij zwangere vrouwen. Maar doordat ik in het verleden een operatie heb gehad aan mijn rechter nier, had ik hier meer kans op – werd me ook nu pas verteld -. De oorzaak is dus dat er sprake is van een belemmering van de afvloed van urine uit de nier, daarom gaat deze uitzetten en omdat je baarmoeder groeit komt dit tegen elkaar aan, zegmaar. En dit is gelijk een kwaal wat de hele zwangerschap nog kan gaan duren. Deze kwaal word meestal behandeld met het middel Buscopan en laat ik daar nou net  allergisch voor zijn. Echt, beter kan het niet. Dus de artsen stonden ook weer met de rug tegen de muur en besloten mij ter observatie op te nemen bij hen op de afdeling.

Er waren voor mij nu twee opties die gedaan konden worden. De eerste optie is pijnstilling nemen en zoveel mogelijk de pijn ontlasten door te gaan liggen. En de tweede optie zou zijn om een drain te plaatsen in mijn nier, zodat deze ontlast kon worden. Hier zat alleen wel een maar aan. Bij deze optie was er een grote kans op complicaties zoals vroegtijdige weeën. Daarom raadde de uroloog optie twee al af, omdat ik nog ‘maar’ 22 weken zwanger ben.

Dus, uiteindelijk ben ik nu gelukkig weer thuis met optie één. Pijnstilling nemen en veel rust zodat de pijn ontlast word en hier moet ik mij de komende tijd ook maar aan houden. Ik ben absoluut geen stil zitter en ik wil veel, maar met de gedachte dat dit het beste is voor mij en voor de baby, ga ik mij daar maar wel netjes aan houden. Hopelijk gaat dit helpen zodat ik snel weer wat op de been kan zijn.

Bedankt voor het lezen!

Liefs,
Esmee

Volg:
Esmee
Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Zoek je iets?